nagłówek

Ezoteryka kart

Poradnik Psychologiczny SENS  nr 1/2008  

Ezoteryka kart

To sztuka czytania i interpretacji obrazów.
Zaglądanie poza warstwy świata widzialnego
i czerpanie mądrości z tego, co niewidzialne.
To także umiejętność leczenia słowem.

Tarot
 Przemawia do nas językiem podświadomości, archetypów i symboli. Może dać odpowiedź na najprostsze pytanie i pozwala drążyć tajemnice życia. Ułatwia docieranie do prawdy o sobie i zrozumienie procesów, które w nas zachodzą. Jest pomocą w trudnych chwilach, nadzieją w sytuacjach bez wyjścia. Dla jednych to jedyna droga rozwiązania problemów, dla innych czary-mary albo niebezpieczna zabawka. Tarot wzbudzał i nadal wzbudza sprzeczne odczucia i reakcje.

Tajemnicze narodziny
Legenda głosi, że narodził się w Egipcie i był tajemnicą egipskich kapłanów. Istnieją też przypuszczenia, że pierwsze karty powstały w Indiach i to Cyganie przywieźli je do Europy w X wieku n.e. Kart Arkanów Wielkich jest 22, czyli tyle, ile liter w hebrajskim alfabecie, więc łączono go także z żydowską kabałą.
Istnieją jednak poważne teorie głoszące, że to fantazje, bo tarot tak naprawdę narodził się w północnych Włoszech w XV wieku, a nazwa „tarocchi” pojawiła się w następnym stuleciu. Powstał jako talia do gry i był salonową rozrywką arystokratów. W XVI wieku przeniknął do Francji, a potem do innych krajów ówczesnej Europy. Kościół ochrzcił go mianem „Biblii Szatana” i wszyscy, którzy posiadali karty, zostali ogłoszeni heretykami.
Jako pierwszy z kart tarota wróżył w XVIII wieku paryski wróżbita Etteilla. W drugiej połowie następnego stulecia karty te stały się niezbędnym wyposażeniem magów i członków tajnych stowarzyszeń. Mistrzowie Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku zaczęli uprawiać medytację i wizualizację pracując z tarotem, praktykowali także scrying, wchodzenie do symbolicznej przestrzeni kart. 
Tajemnice tarota zgłębiał na początku XX wieku Carl Gustav Jung. Psycholog interesował się ezoteryką, symboliką, snami i astrologią. Zdefiniował archetypy naszej podświadomości, przyporządkował też funkcje umysłu czterem żywiołom.
W latach 60. poprzedniego stulecia fala rewolucji kulturalnej i zwrot w stronę różnych kultur i filozofii oraz magicznego dziedzictwa Europy wznowiły  zainteresowanie tarotem.

Magia obrazów
Każda talia tarota zawiera 78 kart: 22 karty Arkanów Wielkich i 56 kart Arkanów Małych. Te ostatnie, dzielą się na 40 kart liczbowych i 16 kart dworskich.
Wielkie Arkana to symboliczne wielkie tajemnice życia. Oznakowane od 0 do XXI, od Głupca do Świata mogą stanowić interpretację rozwoju duchowego człowieka. W każdej z nich ukryty jest archetyp i każda z nich jest samoistnym bytem. Na stole Maga, karty nr I, spoczywają insygnia będące symbolami czterech żywiołów: Kij – Ogień, Puchar – Woda, Miecz – Powietrze i Moneta – Ziemia. I według tych żywiołów, zwanych Dworami, podzielone są Arkana Małe. Każdy Dwór składa się z karty króla, królowej, rycerza i pazia, które najczęściej opisują ludzi pojawiających się w naszym życiu. Ich dopełnieniem są karty od asa do 10, które odpowiadają na pytanie: jak i co się dzieje?
W praktyce bardzo często jedna karta potrafi odpowiedzieć na setki pytań. W każdym małym kolorowym obrazku zamknięty jest bogaty świat. Dlatego czasami możliwe jest udzielenie szybkiej rady z jednej karty. Jednak jest to niepełna odpowiedź, nie daje bowiem możliwości rozumienia całego procesu. Najczęściej stosuje się różnorodne rozkłady, w których karty układane są w pewnej określonej kolejności. W zależności od pytania czy problemu mogą one zawierać mniejszą lub większą ilość kart i różnić się układem. Istnieje wiele ustalonych systemów o intrygujących nazwach: Siedem pereł Izis, Dwanaście domów, Miecz prawdy, Lustro prawdy. Jednak wielu praktyków intuicyjnie wypracowuje własne sposoby rozkładania kart. Umawiają się z kartami, że rozkładają je tak, a nie inaczej i w określony sposób rozumieją, co znaczy dana karta w pewnym miejscu rozkładu.
Standardowa talia to powstały w XVI wieku tarot marsylski, na którym wzorowano wiele późniejszych kart. Za klasyczną uważa się talię Rider-Waite’a, opracowaną i wydaną sto lat temu specjalnie na potrzeby okultystyczne. 
Mnogość i różnorodność kart – obecnie na świecie dostępnych jest około 300 różnych talii – umożliwia bogactwo interpretacji. Są wśród nich: Tarot Smoczy, Art Nouveau, Kosmiczny, Druidzki, Świetlistej Drogi. Niektóre z kart dają surowe odpowiedzi, inne mają pogłębiony element duchowości, jeszcze inne wprost odwołują się do mitologii. Różne techniki wykonania kart, ekspresja autora i zawartość symboli naprowadzają tarocistów na zupełnie odmienne skojarzenia. Bardzo często używają więc w pracy kilku różnych talii, by zgłębić problem czy też dotrzeć do istoty sprawy z innej perspektywy.

Tarototerapeuci
Kim jest specjalista od tarota? Wróżbitą? Jasnowidzem? Czarodziejem?
To osoba, która ma głęboką intuicję, kontakt z podświadomością, rozumie język obrazów, snów i symboli. Ale też bacznie obserwuje otaczający ją świat, zgłębia tajniki psychiki, pojmuje procesy rządzące życiem ludzkim. Będąc obserwatorem, nadal świadomie przeżywa swoje życie. Jest wszechstronna. Medytuje i kontempluje znaczenie każdej karty, wciąż stara się pogłębić ich zrozumienie. Potrafi połączyć zdobywaną wiedzę z intuicją. Umie słuchać i czekać. I szukając w sobie odpowiedzi na pytania o sens życia, nieustająco się rozwija.
Praca z kartami jest jak terapia, ma na celu pomagać ludziom. Dlatego ktoś, kto ogranicza się do przepowiadania zdarzeń, które nawet mogą się potwierdzić, ale zostawia klienta samego z tymi informacjami, jest tylko wróżbitą. Praktykowanie tarota to nie tylko odczytywanie znaczenia kart. To także narzędzie dla przeprowadzenia procesu zrozumienia i przepracowania problemów i ograniczeń danej osoby, które mają wpływ na jej życie.
Specjalista od tarota na podstawie energii istniejących w danej chwili stwierdza, co człowiek powinien zrozumieć i przewartościować, aby uzyskać równowagę w danej sprawie, osiągnąć harmonię w zewnętrznym i wewnętrznym świecie. Może zasugerować, co spowodują energie pozostawione w stanie nierównowagi. W kontaktach z ludźmi proszącymi o pomoc, praktykujący tarota powinien wykazywać uważność i wrażliwość. Nie może oceniać, straszyć, sugerować podjęcia konkretnych decyzji. Nie powinien przemawiać z pozycji wszechwiedzącego autorytetu, używać ezoterycznego słownictwa. Ponosi absolutną odpowiedzialność za to, co mówi. Subtelna sztuka uzdrawiania tarotem czerpie siłę ze słów.

Małgorzata Dąbrowa, zajmuje się tarotem od 14 lat.
Karty tarota mają w sobie miłość, akceptują, przynoszą ulgę. Dają podpowiedź, mówią o sposobach rozwiązania problemu. Pozwalają towarzyszyć człowiekowi w wejściu w zaciemniony obszar. Kiedy o nim rozmawiamy, możemy wpuścić tam światło. Dotrzeć w trudne miejsca, potem dla bezpieczeństwa pozamykać klapki i oznakować, żeby na przyszłość wiedzieć, co która z nich kryje. Ktoś stoi pod ścianą, ale może usłyszeć: „Popatrz! Za tą drogą, na której stoisz, tam dalej, jest światło. Możesz wybrać tę drogę albo zupełnie inną”. Ludzie nie chcą w to wierzyć, ale zapada im to w pamięć. Dostają nadzieję.
Tarot to akceptacja, poświęcony komuś czas, skupienie. To psychologia duszy.
Informacje na temat możliwości spotkania z tarocistką: www.alcha.pl

Teks:  Izabela Cisek/ Poradnik psychologiczny SENS